„Dziedzictwo” Odc. 937 – streszczenie

Ayse pokazuje Karze zdjęcie przedstawiające siostry – Deryę i Leylę.

– Zwróć uwagę na ten naszyjnik – mówi, wskazując na błyszczący łańcuszek na szyi Deryi. – Któregoś dnia Leyla powiedziała, że to jej. Widziałam, jak podniosła go z ziemi w pobliżu miejsca zbrodni. Twierdziła, że wypadł jej z kieszeni.

ad

Kara wpatruje się w zdjęcie z narastającym niepokojem.
– Co próbujesz powiedzieć? – pyta, wyczuwając, że Ayse zmierza do czegoś poważnego.

– Mam wrażenie, że dzisiejsza Leyla to już nie ta sama osoba, którą poznałam – mówi komisarz, cicho, ale z rosnącym napięciem. – Zmieniła się. Jej gesty, sposób mówienia, nawet spojrzenie. To nie tylko przeczucie. Co jeśli… naprawdę to nie ona? Co jeśli to Derya przejęła jej tożsamość, a ciało znalezione w lesie należy do prawdziwej prokuratorki?

Kara zamiera. Jej oczy rozszerzają się z przerażenia.
– Mówisz, że… Derya zabiła swoją siostrę i teraz udaje Leylę?

– Tak – potwierdza Ayse. – A jeśli to prawda, mamy do czynienia z osobą chorą psychicznie, która nie tylko oszukała nas wszystkich, ale też z zimną precyzją zbudowała nową tożsamość. Kiedyś była powściągliwa, konkretna, niemal lodowata. A teraz? Zachowuje się jak kobieta, która zrobi wszystko, by zdobyć Ferita. Manipuluje, uwodzi, kontroluje. Taka obsesja pasuje do opisu zaburzeń Deryi. Narcyzm. Histrioniczne zachowania. Brak empatii. I żądza posiadania tego, czego nie miała. Może w końcu zapragnęła… życia swojej siostry. I je sobie wzięła.

– To wszystko brzmi jak scenariusz z thrillera, ale… przerażająco pasuje – szepcze Kara. – I co teraz? Jeśli masz rację, to musisz to udowodnić. Potrzebujesz twardych dowodów, Ayse. Bez tego nikt ci nie uwierzy.

– Ferit na pewno nie – mówi Ayse z ciężkim westchnieniem. – Powie, że Derya dostała naszyjnik od siostry. To za mało. Potrzebuję czegoś, co nie zostawi miejsca na wątpliwości.

ad

***

Ayse delikatnie wyciąga z torebki Deryi klucz. W milczeniu robi jego odcisk w masie odlewniczej, by stworzyć idealną kopię. Po chwili ostrożnie wkłada klucz z powrotem, uważając, by nie wzbudzić podejrzeń. Ale popełnia błąd.

Derya zauważa na metalowym kluczu maleńki fragment zaschniętej masy. Jej oczy rozszerzają się, a serce zaczyna bić szybciej.

– Chce wejść do mojego domu… – myśli, niemal słysząc, jak echo tej myśli rozbrzmiewa w jej głowie.

Nagle przypomina sobie coś, co sprawia, że uginają się pod nią nogi – pamiętnik. Mały, skórzany notes ukryty w szufladzie. Zapisała tam wszystko. Każdy szczegół. Każde kłamstwo, każdą decyzję. I każdy grzech.

– Jesteś idiotką, Deryo… – szepcze do siebie, blada jak ściana. – Jeśli Ayse go znajdzie… jesteś skończona.

W jej oczach pojawia się dziki błysk. Musi działać. Natychmiast.

***

Cansel uśmiecha się ciepło, choć w oczach czai się cień niepokoju.

– Co powiesz na babskie pogaduszki przy kawie? – proponuje z pozorną beztroską.

Nana zgadza się bez chwili wahania, nieświadoma, że ta przyjacielska chwila to tylko zasłona dymna. Cansel planuje coś znacznie mroczniejszego. W jej myślach rozbrzmiewają słowa, które jeszcze niedawno usłyszała przez telefon – głos Trucizny, lodowaty i precyzyjny:

ad

– Słuchaj uważnie – powiedział. – Zaraz ci wyjaśnię, jak mi ich przekażesz. Najpierw pozbądź się wszystkich z domu. Zostać macie tylko ty, Nana i Yusuf. Zacznij od kawy. Dosyp do filiżanki jedną czwartą środka nasennego. Nie za dużo – ma być na tyle przytomna, by otworzyć drzwi, ale zbyt osłabiona, żeby się opierać.

Cansel spokojnie kruszy tabletkę i odmierza odpowiednią ilość. Dyskretnie wsypuje proszek do jednej z filiżanek i miesza. Z uśmiechem podaje kawę Nanie, która dziękuje i sięga po napój, nieświadoma podstępu.

W głowie Cansel nadal brzmią instrukcje Trucizny:

– Człowiek, który ich przejmie, wejdzie do dzielnicy przebrany za pracownika gazowni. Następny krok: odkręć kuchenkę. Niech zapach gazu powoli wypełni dom. Potem zadzwoń na serwis – zgłoś wyciek. Wymyśl coś, by wyjść z domu. Cała reszta będzie po naszej stronie.

Cansel wypełnia plan z zimną dokładnością. Odkręca zawór. Wzywa pomoc. Wychodzi z domu, starając się nie oglądać za siebie. Każdy krok oddalający ją od miejsca zbrodni jest cięższy od poprzedniego.

Ale wtedy – niespodziewanie – Poyraz wraca wcześniej.

Zakręca gaz i zabiera Nanę i Yusufa na zewnątrz.