Droga do małego wiejskiego domu wydawała się tego dnia wyjątkowo długa. Hanser szła powoli, niosąc żółty worek pełen ubrań, zdjęć i resztek przeszłości, które brat kazał jej wyrzucić. Wiedziała jednak, że nie da się tak po prostu wyrzucić bólu i wspomnień.
Przed wejściem do domu zatrzymała się i wyciągnęła z worka stare fotografie. Na zdjęciach była ona i Cihan — szczęśliwi, zakochani, pełni nadziei. Patrząc na nie, Hanser poczuła, jak bardzo zmieniło się jej życie i jak bardzo oddaliła się od tamtej dziewczyny, która wierzyła, że miłość wystarczy do pokonania wszystkiego.
Wtedy pojawiła się Deria. Zauważyła łzy Hanser i szybko zrozumiała, że dziewczyna nie potrafi rozstać się z przeszłością. Obie usiadły na werandzie i zaczęły rozmawiać.
Hanser wyznała, że widzi prawdziwe intencje Bejzy — każde fałszywe spojrzenie, każdy udawany gest bezradności i każdą próbę manipulacji Cihanem. Czuje się coraz bardziej obca we własnym małżeństwie, ale boi się o tym mówić, ponieważ wszyscy mogliby uznać ją za zazdrosną lub okrutną.
Deria powiedziała jej wtedy brutalną prawdę: Bejza chce doprowadzić Hanser do tego, by sama zaczęła wątpić w siebie. Według Deryi dziewczyna musi zacząć walczyć o swoje miejsce.
W końcu Deria poruszyła temat dziecka. Zasugerowała, że dziecko mogłoby stać się dla Hanser ochroną przed Bejzą i dać jej silniejszą pozycję przy Cihanie.
Słowa te głęboko zraniły Hanser. Dziewczyna stanowczo odpowiedziała, że dziecko nie może być bronią ani sposobem na zatrzymanie mężczyzny. Jeśli kiedyś zdecyduje się zostać matką, chce zrobić to z miłości, a nie ze strachu przed utratą męża.
Deria zrozumiała jej ból, ale ostrzegła ją, że milczenie tylko pomaga Bejzie. Namówiła Hanser, by szczerze porozmawiała z Cihanem o swoich uczuciach, zamiast dalej cierpieć w samotności.
Pod koniec rozmowy Hanser po raz pierwszy od dawna poczuła coś nowego — nie była to jeszcze nadzieja, lecz pierwszy oddech po długim cierpieniu. Zrozumiała, że nie może pozwolić, by inni decydowali o jej życiu i o tym, kim ma się stać.
