De tranen vloeiden rijkelijk in de derde aflevering van Huizenruilers. In Leusden ruilden Marlotte en alleenstaande moeder Renée, samen met haar drie kinderen van woning. Dankbaarheid en warmte van familie en vrienden is iets wat hen vooral is bijgebleven. Inmiddels zijn we vier maanden verder. Hoe gaat het nu met ze? En voelen hun nieuwe huizen inmiddels écht als thuis?

Marlotte’s huis leende zich perfect voor een gezin met drie kinderen. Het is een woning waar Renée erg behoefte aan had, want hoe fijn is het als ieder gezinslid een eigen kamer heeft. “Mijn jongste dochter sliep bij mij op de kamer en de twee oudsten deelden een kamer. Ik was al twee à drie jaar op zoek naar iets passends, tot ik de match zag met Marlotte.” 

Meedoen aan het programma leek voor Marlotte eerst nog te mooi om waar te zijn. “Toen Renée me vroeg wat ik ervan vond, dacht ik vooral: waarom zouden zij ons zo erg helpen? Ik kon bijna niet geloven dat zo’n programma echt bestond.” Marlotte had eerst geen idee waar ze ‘ja’ op had gezegd, maar uiteindelijk was ze dolenthousiast. 

Intens, maar bijzonder

Hoewel beide vrouwen positief terugkijken op het programma, waren de opnamedagen niet bepaald ontspannen. “Verhuizen is op zichzelf al stressvol”, zegt Renée. “En dan doe je er ook nog een televisieprogramma bij. Met drie kinderen, een baan en alles wat geregeld moet worden was het soms echt zwemmen of verzuipen.”

Toch overheerst vooral het mooie gevoel. “De klusdagen waren ontzettend leuk. Vriendinnen namen vrij om te helpen, iedereen stond voor me klaar. Dat vond ik misschien nog wel het meest waardevolle.” Ook Marlotte bewaart warme herinneringen aan die periode. “Mijn familie was er de hele tijd bij. Mijn zus, mijn broertje, iedereen hielp mee. Ik heb me echt gedragen gevoeld door de mensen om me heen.”

‘Doe maar lekker waar je zin in hebt’

Dan komt het moment dat je de styling uit handen moet geven. En waar de één moeiteloos de controle losliet, vond de ander dat een stuk lastiger. “Ik vond het juist heerlijk”, vertelt Marlotte. “Ik dacht: doe maar lekker waar je zin in hebt. Ik had Daan eigenlijk geen enkele beperking opgelegd. Mijn oude huis was heel voorzichtig qua kleuren, dus ik was benieuwd wat hij zou doen.” Dat pakte goed uit. “Ik zou sommige keuzes zelf nooit hebben gemaakt, maar ik ben er ontzettend blij mee.”

Voor Renée lag dat anders. “Mijn creativiteit zit juist in interieur. In eerdere woningen deed ik alles zelf, dus dat loslaten vond ik lastig. Maar het was ook een goede les.” Toen ze haar nieuwe woonkamer voor het eerst zag, viel er gelukkig een last van haar schouders. “Roos had heel goed begrepen wat ik nodig had. De rust, de vibe, de energie in de ruimte: dat klopte allemaal.”

Tranen van geluk bij Marlotte

Het revealmoment maakte bij allebei veel emoties los. Voor Marlotte kwam bijvoorbeeld alles samen. “Je leeft er dagen naartoe. Mijn familie zat om de hoek te wachten om meteen te komen kijken. Toen ik binnenkwam en overal foto’s van mijn familie zag staan, was ik meteen verkocht.”

En de extravagante kleuren die Daan voor haar heeft uitgekozen? “Dat bevalt supergoed. Ik had het nooit zo kunnen bedenken. Hij heeft aan zoveel dingen gedacht: leuke vazen, kandelaars. Dat soort dingen vergeet ik altijd.” Ook haar gloednieuwe bed is een goede aankoop. “Het is eigenlijk best fijn, vanaf dag één slaap ik er al goed.” 

Ook bij Renée werd emotioneel bij reveal. “Het was echt een ontlading van alle stress van de afgelopen tijd, en de persoonlijke touches deden mij veel.” Toch voelde het niet direct als thuis, vertelt ze. “Eerlijk gezegd heb ik echt twee maanden moeten wennen, nog steeds wel. Normaal stop je zelf energie in een huis: je schildert, richt in en maakt het eigen. Dat proces had ik nu gemist.” Haar kinderen hadden daar minder moeite mee. “Die waren meteen verkocht. Er ligt een speeltuin voor de deur en ze waren continu buiten.”

Veranderingen in huis

Inmiddels wonen ze allebei sinds eind januari in hun nieuwe huis. En hoewel de eerste periode niet altijd makkelijk was, zijn ze blij met hun keuze. “Huistechnisch ben ik ontzettend gelukkig, maar er zijn pechgevalletjes geweest de afgelopen tijd. Zo is mijn kat weggelopen en heb ik even in het ziekenhuis gelegen”, zegt Marlotte. 

Toch kijkt ze positief naar het huis én de toekomst. “Dit is echt een huis voor altijd. Ik wilde graag een tuin en een plek waar mijn kinderen en kleinkinderen kunnen komen logeren. Dat heb ik nu.” Ze heeft ondertussen een paar kleine aanpassingen gedaan. “Een nieuw gordijn, en een kaptafel bij het raam voor mijn grote hobby: diamond painting.” 

Renée is ook nog volop bezig haar stempel op het huis te drukken. “Ik heb mijn slaapkamer opnieuw behangen en geverfd, een ander kleed neergelegd en veel in de tuin gedaan.” Toch probeert ze zichzelf af en toe af te remmen. “Ik wil van alles tegelijk, maar met drie kinderen moet ik accepteren dat niet alles meteen af hoeft te zijn. In mijn vorige huis heeft dat ook zo’n zes jaar geduurd.”

“Als ik naar buiten kijk en mijn kinderen zie lachen, dan denk ik: hier heb ik het voor gedaan.”

Ondanks alle uitdagingen kijkt Renée met veel dankbaarheid naar haar nieuwe situatie. “Het blijft soms zoeken naar balans, maar als ik naar buiten kijk en mijn kinderen zie lachen, dan denk ik: hier heb ik het voor gedaan.”Ook over de toekomst hoeft ze niet lang na te denken. “Ik verwacht hier zeker nog vijftien tot twintig jaar te wonen.” 

Marlotte denkt er precies hetzelfde over. “Ik hoop hier voor altijd te blijven. Mijn dochter woont in Egypte en als ze straks op bezoek komt, heeft ze gewoon haar eigen kamer. Mijn huis is altijd een plek geweest voor andere mensen. Daar is dit huis perfect voor.”